( 3 ) Rozdział 2

Izabella Garcia-Shapiro

Oto przedostatni dzień mojego i mojej mamy pobytu w Paryżu. Niesamowite, jak szybko zleciał ten czas. Jutro Ferb wychodzi ze szpitala. Fajnie, może jeszcze go zobaczę.

Zjadłam śniadanie, ogarnęłam się i poszłam w kierunku domu Flynn-Fletcherów. Dostałam SMS-a od Fineasza.

‘ Idę z Fretką odwiedzić Ferba do szpitala. Idziesz z nami? ‘

Niezwłocznie odpisałam:

‘ Jasne, z wielką chęcią. Za niecałe 5 minut będę pod waszym domem ‘

Nie minęła minuta i dostałam odpowiedź:

‘ OK. Szybko J ‘

Szłam , szłam i tak dotarłam pod dom Flynn-Fletcherów, pod którym czekali na mnie Fineasz i jego siostra. Ruszyliśmy w stronę szpitala.

Weszliśmy na salę w której leżał Ferb. Wchodzić można było pojedynczo. Fretka weszła pierwsza. Nie siedziała tam nawet 10 minut… Drugi wszedł Fineasz i siedział tam dobrą godzinę. W tym czasie ja z Fretką rozmawiałyśmy sobie o ‘ babskich ‘ sprawach. Kiedy Fineasz wyszedł, przyszła moja kolej. Ferb się trochę zdziwił na mój widok. Siedziałam i opowiadałam mu o Danville przez jakieś 20 minut, potem musieli mu dać jakieś tabletki więc do końca dnia spał. Wyszliśmy ze szpitala i chodziliśmy po Paryżu. Piękne miasto. Poszłam na chwilę do hotelu po kilka rzeczy. Moja mama poszła do pani Lindy, a ja z nimi. Ja i Fineasz myśleliśmy nad tym co zrobić tego dnia.

-A może byśmy zrobili maszynę, która zahipnotyzuję moich rodziców tak, abyśmy mieszkali w Danville ? –Zaproponował Fineasz i chyba nie żartował

-Czemu nie? – I wzięliśmy się do roboty.

Nie było Ferba, więc prace szły bardzo wolno. Minęły już 2 i pół godziny, a my nawet połowy nie mamy, chociaż myślę, że reszta pójdzie szybciej. Dawno nic nie budowaliśmy, musieliśmy trochę wylecieć z  ‘wprawy’. Ogółem z całą maszyną uwinęliśmy się w niecałe 5 godzin. Wystarczyło tylko wcisnąć jeden przycisk, a Fineasz, Ferb, Fretka, Pepe, Pani Linda i Pan Lawrence będą znowu mieszkać naprzeciwko mnie. Nagle jakiś piorun trafił naszą maszynę, po czym się rozwaliła.

-Co to było?- Zapytał z przerażeniem Fineasz- … O tu jesteś Pepe… No to chyba już tu zostaniemy…

Po chwili namysłu Fineasz wykrzyknął:

-Już wiem co będziemy jutro robić! Zrobimy teleporter i w każdej chwili będziemy się mogli do was teleportować.

-Skąd masz pewność, że teleportujecie się prosto do Danville?

-Trudno, warto zaryzykować

-No tak. Robi się późno, więc będę już szła. Do jutra.

-Do jutra.

Poszłam w stronę hotelu. Zastanawiałam się nad tym teleporterem. To nawet nie głupi pomysł. A jeśli teleportują się gdzieś zupełnie indziej? Np. utkną w piramidzie, bądź w jakimś grobowcu? No cóż, jak to Fineasz powiedział: trzeba ryzykować. Wróciłam do domu i krzyknęłam do mamy:

-Mamo, wróciłam!

-Dobrze.

-A tak właściwie… to o której jutro lecimy?

-Jakoś pod wieczór.

-Aha. A za ile kolacja?

- Mogę ci zrobić już teraz.

- To zrób, proszę, a potem pójdę spać, bo jestem coś zmęczona.

- Dobrze. Kolacja będzie za… jakoś 10-15 minut. Jak chcesz to możesz poczytać gazety?

Kiwnęłam głową i zatonęłam w tapczanie z gazetą z ręku. Zjadłam kolację i poszłam spać. Ciekawe, co wykombinujemy z tym teleporterem…

~CDN

Sorry za błędy :(